De geestelijke vader van de nieuwe generatie superhelden is Paul Branscum. Hij leidde een project waarbij 71 kinderen van negen tot twaalf jaar hun eigen stripboek mochten maken. Daarbij lieten ze zich inspireren door al bestaande series en helden, of door hun eigen fantasie. Toch was de opdracht niet helemaal vrij: het was de bedoeling dat de kids probeerden vier gezonde vormen van gedrag in het stripverhaal te laten terugkomen.
Die vier dingen waar de superhelden, en liefst ook de kinderen, aan moesten voldoen waren:
- Minstens één uur per dag lichamelijk actief zijn
- Vijf keer per dag groente of fruit eten
- Zoveel mogelijk suikervrije drankjes en water drinken
- Niet meer dan twee uur per dag achter een scherm zitten
Na drie maanden werd de balans opgemaakt. En hoewel de Body Mass Index van de kinderen niet was veranderd, zag Branscum in drie van de vier gezonde gewoontes wel een significant verschil. Alleen de schermtijd was niet anders. Tel daarbij op dat de kinderen veel zekerder waren geworden van het feit dat zij gezonder konden leven, en dit project tegen overgewicht lijkt aardig geslaagd.
Dat vindt Branscum ook. Hij heeft al aangegeven dat hij van plan is grote uitgevers van stripboeken als Marvel of DC te benaderen om te kijken of het mogelijk is een nieuwe lijn stripboeken uit te brengen. Die boeken zouden, naast alle gebruikelijke actie en sensatie, tussen de regels door ook moeten aansporen tot gezond gedrag. Dus wie weet ligt straks naast Superman en Spider-Man ook Skinnyman in de schappen.
Bron: University of Cincinnati via MedicalXpress
Beeld: aka Kath/CC BY-SA
Verwerken / ophalen ...
3 reacties
Ik vind deze studie niet zo indrukwekkend. Een effect op bmi is immers niet gemeten, terwijl uit andere onderzoeken naar manieren om gewicht te verliezen blijkt dat kilo’s kwijtraken op de korte duur / tijdens de loop van het onderzoek juist veel gemakkelijker is dan afvallen en dun blijven op de lange termijn. Voor gedragsverandering geldt trouwens hetzelfde: die worden moeilijker op de (middel)lange termijn, niet gemakkelijker. Bovendien: als je als onderzoeker drie maanden te kort vindt om een verandering in bmi te zien, dan zou je je studie moeten verlengen, niet een proxy uit je dataset nemen die wel de gewenste verandering laat zien.
Ik ben, als gezondheidswetenschapper, de eerste om toe te geven dat dit niet het perfecte onderzoek is. Het aantal kinderen is best klein, de duur van drie maanden is aardig kort en er is geen sprake van een controlegroep. Ik heb deze studie ook niet uitgezocht om zijn kwalitatieve hoogstandjes, maar omdat ik vind dat het een grappige, vernieuwende en aansprekende manier is om te kijken naar overgewicht bij kinderen.
Ik geloof ook niet dat mijn bericht de indruk wekt dat deze nieuwe aanpak dé heilige graal is om overgewicht aan te pakken. Oké, in de titel spreek ik van een ‘nieuwste wapen in strijd tegen…’ maar ik ging er vanuit dat het duidelijk was dat ik deze veelgebruikte metafoor vooral heb gekozen omdat hij goed past bij het onderwerp superhelden, en niet zozeer om de kracht van de interventie aan te duiden. Bovendien vat ik de studie samen als ‘aardig geslaagd’ waarmee ik het effect van de studie volgens mij ook weer nuanceer.
Over het effect op BMI; ik weet dat onderzoek laat zien dat het makkelijker is gewicht te verliezen tijdens een studie, dan achteraf. En dat is ook heel logisch. Maar ik weet ook uit mijn eigen onderzoekservaring dat drie maanden een heel korte tijd is om bij een groep kinderen verschil in BMI te zien. Daarom denk ik dat de veranderingen in gedrag ook wat zeggen; die leiden namelijk op de lange termijn wel tot de gewenste effecten. En dan denk ik niet alleen aan BMI, maar ook aan bv. conditie, inname van vitaminen en zelfvertrouwen.
Maar nogmaals; ik denk dat het belangrijkste punt is dat ik dit bericht nooit heb willen brengen alsof we dé oplossing hebben gevonden tegen overgewicht bij kinderen. Als dit wel zo overkomt, mijn excuses daarvoor.
Leuk die discussies die het onderzoek losmaakt hier! Ik las het persoonlijk meer als een leuke, innovatieve manier om kinderen echt “in hun wereld” te benaderen. Dat het onderzoek nu nog niet effectief is op alle fronten vind ik irrelevant. Ik vind het leuk te lezen dat er eindelijk niet meer door alle onderzoekers alleen in die vreselijke “outside the box” termen ed. wordt gebabbeld, maar dat het daadwerkelijk op deze manier vorm heeft gekregen. Al met al nog niet perfect, maar wel veelbelovend naar mijn mening. Vooral erg leuk en KIJK-ig onderwerp om over te lezen!!