Na de Tweede Wereldoorlog werd er in veel westerse landen ongebreideld op walvissen gejaagd, waardoor een aantal soorten met uitsterven werd bedreigd. In de jaren zestig werd daarom een verbod op de walvisjacht uitgevaardigd. Veel landen stopten met de jacht of stelden jaarlijkse quota in.Volgens de International Union of Conservation of Nature, een onafhankelijk instituut dat zich met milieuproblematiek bezighoudt, zijn de bedreigde walvispopulaties sindsdien weer hersteld en nog altijd groeiende.
In landen waar nog steeds op walvissen wordt gejaagd, zoals IJsland, Noorwegen en Japan, gelden strenge jaarlijkse quota om de walvisstand niet in gevaar te brengen. Zo zwemmen er in de IJslandse wateren zo’n 20.000 grote vinvissen waarvan er jaarlijks 150 mogen worden gevangen. Dat is minder dan 1 procent van de totale populatie.
Overigens worden verreweg de meeste walvissen – maar liefst 90 procent – gedood door aanvaringen met grote schepen. Die vormen dus een veel grotere bedreiging voor de soort dan de incidentele walvisjager.
Dit is een fragment van ‘6 bezwaren minder tegen walvisvaart’, een aflevering van de rubriek ‘De andere KIJK’. Deze is te vinden in KIJK 2/2011, in de winkel van 14 januari tot en met 10 februari. De tekst werd geschreven door Hidde Tangerman.
Meer informatie:
Verwerken / ophalen ...
6 reacties
Beste redaktie,
Ik wil even het geruststellende kadertje ‘geen onnodig lijden’ in het artikel over de walvisvaart van Hidde Tangerman op bladzijde 59 over de walvisvaart ontzenuwen.
Weliswaar wordt er heden ten dage met een zeer modern harpoenkanon zo’n ding afgeschoten en is het inderdaad de bedoeling dat de explosieve lading tot ontploffing komt in de hersens van het dier zodat het meteen uit het lijden is verlost. Was maar waar zou ik bijna zeggen. Helaas, en kijk er de vele filmpjes op You Tube maar op na of kijk op de website van Sea Shepherd, is dat maar heel zelden het geval. Dat is ook duidelijk te zien omdat deze zoogdieren vaak een enorm lange doodstrijd voeren maar uiteindelijk het loodje leggen. Dood is dood en dan begin je niet te spartelen.
Meestal komt de harpoen ‘ergens’ achter de kop terecht, in de longen want zoogdier, of nog verder naar achteren en is het bloedbad niet te overzien. Ook al noemen we het een walvis, het is een zoogdier en is te zien aan de horizontale staart net als bij dolfijnen. Vissen hebben een vertikale staart. Ik waag deels te twijfelen aan de aantallen zoals in de Kijk genoemd.
Het onnodig doden van deze zoogdieren is net zo verwerpelijk aan het einde als aan het begin van de voedselketen. Het begin is het krill dat deze dieren eten alsmede de dieren zelf. Waar de auteur het gegeven van dan haalt dat 90% de dupe wordt van aanvaringen met schepen? Dan zou ik dat, zo’n 38 jaren de wereld rondgevaren hebbend, op zijn minst toch een of meerdere malen hebben moeten meemaken. Wél bekend is dat motor- en zeiljachten in aanvaring komen met deze zoogdieren. Fabeltje dus al zal het best eens voorkomen als een walvis een hazenslaapje doet.
Een walvis of soortgenoten hebben een zee goed gehoor en merken een schip al mijlenver op omdat geluid onder water verder draagt dan bovenwater. Vooral de Jappen vangen voor ‘onderzoek’ wel erg veel vissen en zoveel dat men ruim overhoud voor hun favoriete hapje Sushi. Ik krijg meer het gevoel dat het artikel is bedoeld als geruststellertje voor minder oudere lezers dan ondergetekende. Ook mis ik geraadpleegde literatuur, naslagwerken e.d.
@b Woudstra
@b Woudstra: De auteur van ‘De andere KIJK op walvisvaart’, Hidde Tangerman, reageert als volgt:
De opzet van de rubriek ‘De andere KIJK’ is om een bekend verschijnsel vanuit een andere invalshoek te bekijken en vooroordelen te ontzenuwen. Vandaar dat in deze rubriek vaak controversiële standpunten worden ingenomen, al zijn die altijd gebaseerd op feiten en wetenschappelijk onderzoek.
De gegevens uit het artikel over de walvisvaart zijn eveneens gebaseerd op de feiten die ik bij mijn onderzoek tegenkwam. Al moet ik toegeven dat ik inderdaad een foutje heb gemaakt. Mijn constatering dat 90 procent van de walvissen door schepen worden gedood moet worden genuanceerd: dit cijfer heeft alleen betrekking op de zogenaamde Noordkaper walvis, die in de Noord-Atlantische oceaan voorkomt. Het geldt dus niet voor alle walvissen en waarschijnlijk ligt het percentage doden door aanvaringen inderdaad lager.
Het bericht over de Noordkaper is afkomstig van het Wereld Natuur Fonds: http://wwf.panda.org/what_we_do/endangered_species/cetaceans/threats/shipping/
Dat walvissen langdurig zouden lijden door de harpoengranaat is een controversieel onderwerp en bovendien moeilijk te staven met bewijsmateriaal. Het blijft echter een feit dat de moderne harpoengranaat een stuk ‘diervriendelijker’ is dan de ouderwetse harpoenen die nog werkten met buskruit. Teams van wetenschappers hebben de harpoengranaat dan ook ontwikkeld om het lijden van walvissen te verminderen door een zo snel mogelijke dood. Hier is een link naar een evaluatie over de harpoengranaat: http://www.iwcoffice.org/conservation/welfare.htm
Cijfers over de walvispopulaties komen uit het artikel van Trouw: http://www.trouw.nl/achtergrond/deverdieping/article3256821.ece/_rsquo_Walvisjacht_hoort_bij__de_ziel_van_dit_land_rsquo__.html
Zo dat was best een irritant artikel, of moet ik zeggen prikkelend.
De stelling “beter dan ooit” wordt helaas niet met getallen onderbouwd. Jammer, het zou mooi zijn als er nu veel meer walvissen zouden zijn dan voor de periode van de commerciële vangsten. ‘Minder slecht’ komt wellicht dichter bij de waarheid, hoewel dat helaas niet voor alle soorten geldt (Narwals).
Toegegeven het is hypocriet om te zeggen dat we niet op walvissen mogen jagen maar er ondertussen wel vrolijk een uitgebreide bioindustrie op na houden alwaar we er lustig op los slachten (wel diervriendelijk doodmaken natuurlijk, dan is het niet erg?). Net als de bioindustrie ons op lange termijn parten gaat spelen is het ook niet sustainable om onze zeeën en oceanen leeg te vissen zo als dat nu op een ongekend grote schaal gebeurt (nog even los van de enorme chemische invloed die we als mens hebben via onze industrieën op het waterleven).
En juist daarom is het niet slim om het (Japanse) walvisvangen goed te praten. Het is de gedachte die niet deugt, niet of het dier nuttig gebruikt wordt en humaan wordt afgemaakt, dat is irrelevant. Er zijn nog nauwelijks reservaten die het bestaan van de vele aquatische-soorten veiligstellen voor onze nakomelingen. Ook al is de walvis geen vis, de bescherming ervan is tenminste nog een signaal dat we ons als mens een beetje kunnen beheersen. Laten we die beheersing als voorbeeld gebruiken voor het behoud van al die (soms ook erg lekkere) zeewezens. Hebben we in de toekomst ook nog iets om te eten en om trots op te zijn.
Pingback: De andere KIJK op walvisvaart – de discussie
SCHOKKEND,op die manier kan je dus alles wat krom is recht praten ,fijn dat er een GREENPEACE is om dit
soort SCHOKKENDE argumenten aan te vechten.
KO
Lees het hele blog, pretty good