Een koude windvlaag jaagt door honderden opgewonden jongeren. Twee enorme schijnwerpers richten hun licht op het dak van een grote winkelketen. Het geroezemoes en de muziek verstommen als plots twee touwen over de rand van het dak worden geworpen en mariniers abseilend naar beneden komen. Ze groeten de menigte en betreden het gebouw. Nee, dit is geen militaire oefening, maar een grootschalig evenement ter ere van de lancering van Call of Duty: Modern Warfare 2, een van de populairste militaire schietspellen.
Modern Warfare 2 wordt door miljoenen jongeren gespeeld. Dit gaat gepaard met de nodige aandacht in de media. Helaas richten vooral de traditionele media hun pijlen nog altijd op het geweld in schietspellen en de invloed hiervan op gamende jongeren. Zeker een discussie die gevoerd mag worden, maar eigenlijk is hij niet zo interessant. Boeiender en urgenter zijn de onderbelichte verstrengeling tussen het Amerikaanse ministerie van Defensie en oorlogsgames én het beeld van de oorlog dat al die miljoenen spelers voorgeschoteld krijgen. Dat is namelijk allesbehalve neutraal en realistisch.
Al sinds de opkomst van digitale oorlogsgames in de vroege jaren tachtig is het Amerikaanse leger nauw betrokken bij dit nieuwe medium. De militaire videogame is uitgegroeid van ‘oefenmateriaal’ tot een vitaal onderdeel van verscheidene takken van het Amerikaanse leger – van strategische simulaties als Kuma\War tot de extreem succesvolle wervingsgame America’s Army, waar de Nederlandse gamewetenschapper David Nieborg uitgebreid onderzoek naar heeft gedaan. Maar ook op een subtielere manier worden militaire games als Modern Warfare 2 door het Amerikaanse leger ondersteund en gebruikt om de beeldvorming van een oorlog tussen ‘goed’ en ‘kwaad’ te sturen.
Dit is het eerste gedeelte van een artikel uit KIJK 9/2011, in de winkel van 29 juli tot en met 25 augustus. De tekst werd geschreven door Jesse Zuurmond.
Trailer Call of Duty: Modern Warfare 2:
Meer informatie:
- Jesse Zuurmond: Visualizing warfare. Realism, technology and ideology in Call of Duty: Modern Warfare 2
- Games, New Media & More (site van Jesse Zuurmond)
- Academische teksten van gamewetenschapper David Nieborg
Beeld: Infinity Ward
Verwerken / ophalen ...
4 reacties
Een matig bedacht artikel. Ten eerste: Call of Duty: Modern Warfare 2 is NIET nummer 4 in de serie, zoals zowel het artikel als de site meerdere malen vermeldt; het is nummer 6.
Over het gedeelte van het afvliegende ledenmaten en uiteen spattende ingewanden: Waarom? Stel: Je speelt in de Multiplayer Mode. Je beide armen (of je rechter arm) wordt kapot geschoten door een scherpschutter. Je bent nog niet dood, want dat zou in de realiteit ook niet gebeuren. Je karakter zou alleen als een idioot gaan schreeuwen en alleen kunnen rondrennen. Je zou moeten wachten tot een tegenstander je doodt.
Ook is het tegenstrijdig dat het artikel vermeldt dat het zou kunnen aanzetten tot terrorisme, maar dat ze toch niet de ‘Islamitische kant’ van het verhaal laten zien, die in het verhaal als terroristen worden neergezet.
Als laatste punt: Het level waarin je als terrorist op het vliegveld rondloopt, heet ‘No Russia’ en niet ‘Remember – No Russia’. Deze fout is gemaakt door de quote in het begin van Makarov.
De schrijver van het artikel heeft de game duidelijk nog nooit gespeeld, helaas.
Met vriendelijke groet:
W.
Beste W,
Bedankt voor je reactie. Het klopt inderdaad dat af en toe ten onrechte wordt gesproken over Call of Duty 4: Modern Warfare 2 in plaats van Call of Duty: Modern Warfare 2 en Remember, No Russian, in plaats van No Russian.
Hoewel dit wat onhandig overkomt, gebeurt het helaas af en toe dat zoiets in een tekst sluipt – getuige ook jouw typfoutjes als je het twee keer hebt over No Russia. Om dan gelijk te concluderen dat ik het hele spel niet gespeeld heb, gaat me nogal ver. Uiteraard heb ik Modern Warfare 2 (uit)gespeeld.
Maar laten we eerlijk zijn; de naam van een leveltje heeft weinig van doen met het punt van mijn stuk, dus ik ga liever in op je inhoudelijke opmerkingen.
“Je bent nog niet dood, want dat zou in de realiteit ook niet gebeuren. Je karakter zou alleen als een idioot gaan schreeuwen en alleen kunnen rondrennen. Je zou moeten wachten tot een tegenstander je doodt.”
Jij hebt het hier over gameplay: wat zou er gameplay-technisch gebeuren als er wel ledematen afgerukt kunnen worden? Ook boeiend, maar mij gaat het in het stuk om de beeldvorming en het besef. In oorlog blijven lichamen niet intact als ze worden beschoten met een groot kaliber kogel – in Modern Warfare 2 wel.
Ik zeg ook expliciet dat games nu niet gelijk extreem realistisch en gewelddadig moeten worden (dat zou tevens de gameplay in de weg staan, zoals je terecht stelt). Wat ik wél wil blootleggen, is “het probleem dat deze games als realistisch worden ervaren én aangeprezen, terwijl ze dat helemaal niet zijn”. Het gaat me dus meer om bewustwording aan de kant van de consument en journalistiek.
Je tweede punt over tegenstrijdigheid snap ik niet helemaal. Die tegenstrijdigheid schuilt volgens jou deels in de vermelding in het artikel “dat het zou kunnen aanzetten tot terrorisme”. Ik weet niet precies wat je met “het” bedoelt, maar volgens mij stelt het artikel nergens dat Modern Warfare 2 of oorlogsgames in het algemeen aanzetten tot terrorisme.
Groet,
Jesse
Wordt dan bedoeld dat westerse jongens terroristische neigingen krijgen of dat de game juist moslims aanspoord tot terrorisme?
Pingback: ‘Realistische’ games geven een vals oorlogsbeeld – Bashers