Luuk vertrekt elke dag op tijd naar zijn werk. ’s Avonds komt hij thuis in zijn nette appartement. Naast hem woont Koert. Zijn woning is een puinhoop. Hij is er van overtuigd dat de CIA hem dag en nacht in de gaten houdt. Op straat kijkt hij steeds om zich heen, want iedereen heeft het over hem. Denkt hij.
Luuk is gezond, Koert lijdt waarschijnlijk aan schizofrenie. Ergens in de hersenen van Luuk en Koert moet een cruciaal verschil zitten. Maar waar? En hoe komt dat?
Onderzoekers worstelen al heel lang met deze vragen. Vroeger kreeg de opvoeding de schuld als kinderen geestelijk niet goed spoorden. De laatste jaren wordt er vooral gekeken naar genen – veel psychische aandoeningen komen in bepaalde families immers vaker voor dan in andere. Maar aan deze twee usual suspects, omgeving en genen, is sinds kort een opmerkelijke derde toegevoegd: ons eigen immuunsysteem.
Dit is het eerste gedeelte van een artikel uit KIJK 1/2011, in de winkel van 17 december 2010 tot en met 13 januari 2011. De tekst werd geschreven door Raymon Heemskerk.
Meer informatie:





3 reacties
Erg goed om psychische aandoeningen op deze manier te belichten!
Er is veel te weinig aandacht voor lichamelijke oorzaken van psychische problemen. Hopelijk draagt het ertoe bij om de gebruikelijk aanpak met gevaarlijke farmaceutische bewustzijnsveranderende middelen te beperken.
24juni 2011 miranda Ik hoop dat er veel meer onderzoek en erkenning van hpu komt, want je krijgt er heel veel psychische klachten van waardoor je nooit betaald werk hebt kunnen verrichten. Alle hulp die ik kreeg heb ik zelf moeten betalen van een uitkering. Want het zit allemaal tussen de oren wat ze zoal zeggen.
Zelf een psychische aandoening hebbende heb ik dit gevonden:
“De verborgen boodschap van psychische stoornissen – de waarheid heelt de waan”
– Een revolutionaire kijk op psychosen en vormen van schizofrenie en de helende werking van familieopstellingen –
(Wellicht dat met Kinesiologie hetzelfde kan worden bereikt..)
Eigenlijk heb ik me altijd geconcentreerd op het chemische verhaal in de hersenen (medicijnen ; voedingssupplementen) maar volgens mij moet ik hier iets mee om daadwerkelijk een gedragswijze uit mijn systeem te halen.
Het is een teken van diepe zielsverbondenheid dat kinderen niet verwerkte (trauma)gevoelens van hun ouders als het ware in zich opnemen om hen emotioneel te ontlasten en te stabiliseren.
Zo lijkt het vaak alsof dit soort ziektes erfelijk zijn, maar daarvoor is nooit bewijs gevonden…
Mijn complete verhaal (opgebouwd in 10 jaar):
http://www.hhff.info/NL/Art_EigenVerhaal.html