Wetenschapper Jayne Gackenbach onderzoekt de verbanden tussen gamen en dromen. KIJK sprak met haar.
KIJK: Een van de conclusies uit uw onderzoek is dat er een link bestaat tussen agressieve thema’s in dromen en het spelen van games.
Jayne Gackenbach: “Als je de hele dag first-person shooters aan het spelen bent, is het niet zo verrassend dat je droomt over het van je afslaan van aanvallers. Maar er is een aantal dingen opvallend aan deze constatering. Ten eerste lijkt het erop dat gamers minder vaak agressief getinte dromen hebben dan de gemiddelde mens, maar als ze een agressieve droom hebben, is die gelijk héél agressief. Daarnaast lijken ze minder vaak een slachtoffer te zijn in hun dromen. Een typische droom van veel mensen is een nachtmerrie. Er is een onverwachte bedreiging, je kunt niet ontsnappen, bent doodsbang en wordt vervolgens met een kloppend hart wakker. Gamers pakken de bedreiging aan en vechten terug. Omdat ze het terugvechten overdag zo vaak hebben gerepeteerd, wordt het ook tijdens de droom een automatische reactie. Ik ontving laatst een brief van een gamende soldaat. Hij schreef dat hij zich altijd al had afgevraagd waarom anderen zo weinig plezier hadden tijdens hun nachtmerries. Zijn opmerking beschrijft de essentie van die neiging om terug te vechten.”
Als er een relatie is tussen agressieve games en dromen, geldt die dan ook voor vrolijke, vredige games?
“Uiteindelijk beïnvloedt alles wat je doet je dromen. Dromen selecteren activiteiten uit ons dagelijks leven. Ik verwacht dan ook dat een fervente Wii Fit-speler in zijn dromen vergelijkbare activiteiten zal tegenkomen.”
Geïnspireerd door uw constatering dat gamers nachtmerries minder bedreigend vinden, wilt u nu gaan onderzoeken hoe games veteranen met posttraumatische stressstoornissen (PTSS) kunnen helpen. Hoe werkt dat?
“Nachtmerries zijn een van de meest uitgesproken symptomen van PTSS, soms zelfs zo erg dat mensen niet meer naar bed durven en het opnieuw meemaken als traumatiserend ervaren. Omdat uit onze resultaten blijkt dat gamers minder nachtmerries hebben en plezier beleven aan hun nachtmerries, is onze hypothese dat PTSS-slachtoffers baat kunnen hebben bij games. Uit één onderzoek onder gamers en niet-gamers bleek dat de gamers heel andere emoties waarnamen tijdens hun nachtmerrie. Emoties als blijdschap en seksuele opwinding. Als je dit vertaalt naar de nachtmerries van PTSS-slachtoffers, is mijn verwachting dat veteranen door te gamen minder in een slachtofferrol worden gedrukt tijdens hun nachtmerries. Zelfs als we de scherpe kantjes eraf kunnen halen, zou het helpen bij het aanpassen aan de realiteit van het doormaken van een oorlog.“
Dit is een fragment van een interview uit KIJK 9/2010, in de winkel van 30 juli t/m 26 augustus. De tekst werd geschreven door Jesse Zuurmond.
N.B. Jayne Gackenbach is op zoek naar vrijwilligers voor haar onderzoek. Ben je ouder dan 18, game je en zit je in het leger, neem dan contact op met gackenbachj@macewan.ca.
Geraadpleegde site:
Beeld: Mr. Pen
Verwerken / ophalen ...
Tja ik weet niet echt wat ik hiervan moet zeggen…
Het is natuurlijk geweldig om te zien dat hot topics als gamen toch (een soort van) positieve ontwikkeling doormaken, in dit geval op het droom-vlak, maar therapeutisch?
Het is bekend dat sommige chirurgen voor een operatie wel eens een half uurtje gamen om, zo zeggen ze, de hand-oog coordinatie te verbeteren. Ik merk zelf dat ik beter en makkelijk bijv. bacteriën ent op platen of buizen, en sneller en vloeiender mijn opstellingen maak voor destillatie na een half uur Halo 3 o.i.d., maar ik durf niet te beweren dat het echt door het gamen komt. Misschien zijn je hersens anders ingesteld na het gamen, op snel reageren op wat er in je blikveld gebeurd, je meters in de gaten houden en tegelijkertijd je vijanden afslachten?
Daarbij, hoeveel veteranen zullen het willen proberen?
Mijn vader heeft PTSS, en het is niet gemakkelijk leven.
Maar hij weigert dit soort spelletjes te spelen om “hem te helpen of af te leiden”. Hij zegt dan altijd: “Hoe kan ik PTSS accepteren als ik het wegdruk met medicatie?” (medicatie zijnde spelletjes, activiteiten etc zoals in het artikel beschreven).
Truth to be told, ik kan hem eigenlijk geen ongelijk geven…
Ik wil niemand beschuldigen, maar mensen die PTSS niet kennen of er later mee te maken krijgen weten niet waar het over gaat.
Ik verwonder mij dagelijks over de goed-aardigheid en vriendelijkheid van vaders jegens hun kinderen. Dit omdat ik met PTSS ben opgegroeid. En mensen mij maar raar aankijken als ik ze er over vraag.
Maarja, back to topic, ik denk dat het wel kan helpen, maar het komt erop neer dat het gamen je beïnvloed alsof het een soort drug of alcohol is, je denkt er eigenlijk niet meer aan(aan PTSS) en daardoor kunnen dromen een heel stuk prettiger worden. Echter, bij echt PTSS zijn de psychische afdrukken te diep voor games.
Als echtgenote van een veteraan met ptss kan ik beamen dat gamen goed kan doen. Wat je vader betreft; hij zou met medicatie en gamen kunnen leren om zelf invloed te hebben op zijn ptss. Weggaan zal het nooit maar als hij zelf invloed heeft op zijn ptss dan heeft de ptss hem minder in zijn greep. Verder kan ik je adviseren om voor jezelf bij het Veteranen Instituut te informeren naar advies en/of hulp om te onderzoeken in hoeverre jouw leven beinvloed is door de ptss van je vader.