Af en toe een paar uur gamen lijkt een prima tijdverdrijf. Maar waar ligt de grens tussen een fanatieke hobby en een hardnekkige verslaving? En hoe kom je daar vervolgens weer vanaf?
“Twee uur gamen staat gelijk aan een lijntje cocaïne.” Aan het woord is de Britse therapeut Steve Pope, auteur van een tamelijk tendentieus artikel in de Lancashire Evening Post. Met zijn verhaal wekt hij de indruk dat het overgrote deel van de kinderen verslaafd is aan gamen. Maar hij is vaag over zijn bronnen, en van nuancering of wederhoor is in het stuk al helemaal geen sprake.
Zulke publicaties zijn geen zeldzaamheid. Maarten Brands, eigenaar van gameontwikkelstudio Virtual Fairground, is terughoudend als we hem bellen om hem enkele vragen te stellen. “Ik heb al eens meegewerkt aan een artikel over gameverslaving, en dat was vanaf het eerste moment al negatief ingesteld.” Pas na enige geruststellende woorden besluit Brands zijn medewerking te verlenen. Het is tekenend voor de krampachtige manier waarop er vaak gediscussieerd en geschreven wordt over gameverslaving.
Gelukkig heeft het debat in Nederland de laatste tijd gewonnen aan nuance. Tony van Rooij beaamt dit. Hij promoveert op online gameverslaving aan IVO, het wetenschappelijk bureau voor onderzoek en advies op het gebied van verslaving, leefwijzen en maatschappelijke ontwikkelingen. “Wij zijn een tijdje geleden ook in de media geweest omdat we hebben gezegd dat de game-industrie wel wat meer verantwoordelijkheid mag nemen. Daar werd goed en genuanceerd op gereageerd. Het onderwerp wordt binnen de industrie serieus genomen, volgens mij.”
Het probleem bestaat dus, al lijkt het niet de demonische proporties te hebben die het Britse artikel beschrijft. Bovendien ontbreken daarin cruciale vragen. Wanneer ben je gameverslaafd? Hoe behandel je zoiets? Aan welke games raken mensen verslaafd? Wie is er verantwoordelijk? Het is tijd voor antwoorden.
Dit is het eerste gedeelte van een artikel uit KIJK 10/2010, in de winkel van 27 augustus tot en met 23 september. De tekst werd geschreven door Jesse Zuurmond.
Meer informatie:
Beeld: Shutterstock
Gerelateerde artikelen:
Verwerken / ophalen ...
Dit is eigenlijk al de zoveelste keer dat ik een artikel lees over “game verslaving”. En dus moet ik weer zeggen dat al die mensen weer overdrijven over dit probleem.
Ik ga even een aantal jaren terug in de tijd toen ook zoiets dergelijks gebeurde. Het heet televisie. Toen de TV werd uitgevonden gingen kinderen er ook tijd aan besteden. Toen kwam er ook zoiets als TV verslaving. Dan zie je oma:”zit niet de hele dag voor het TV, ga een boek lezen of buitenspelen.” En nu is TV kijken de normaalste zaak van de wereld. En dit geld dus eigenlijk ook voor gamen.
En natuurlijk je moet gamen met maten. Maar en zijn nog veel meer dingen die je met maten moet doen, toch? Zoals: drinken (alcohol), eten, enz.
Maar waarom wordt gamen sterk aangekeken? Omdat het nieuw is! En ik ga nu niet zeggen dat non-stop gamen is niet gezond. Maar iedereen met gezond verstand weet dat. En dat gamen vergelijken met drugs is echt appels met peren vergelijken.
Mvg. Joeri
Aardig gerelateerd nieuwtje: Hawaiiaanse man klaagt de uitgever van Koreaanse MMORPG Lineage II aan omdat hij zo aan het spel verslaafd zou zijn dat hij niet meer kan functioneren in het dagelijks leven. http://www.wired.com/threatlevel/2010/08/lineage11-addiction/
Pingback: Entangled with your PS3 | Games, New Media & More
Pingback: Vergroeid met je PS3 – Hoe ernstig is het probleem van gameverslaving? – Bashers
je snapt er helemaal niks van, je bent zelf zeker verslaafd.