Complexe problemen inzichtelijk maken met een rekenmodel: wetenschappers doen niet anders. Maar de werking van de menselijke hersenen vatten in één formule, dat werd unaniem beschouwd als gekkenwerk. Toch lijkt een Engelse wetenschapper daar nu in te slagen.
De menselijke hersenen kunnen de prachtigste muziekstukken componeren, de ingewikkeldste wiskunde bedenken en een voet zo perfect tegen een bal laten trappen dat deze met een prachtige boog over de keeper heen het doel in ploft. Onze hersenen maken ons ook nog eens bewust van wie we zijn. Voor een groot deel zijn we onze hersenen.
Lang was die grijze massa een groot raadsel, dat je pas goed kon bestuderen als iemand al dood was. De hersenscanrevolutie van de afgelopen twintig jaar zorgde voor licht in de duisternis. We weten nu hoe ons geheugen werkt, hoe we waarnemen, leren, onze aandacht richten en taal en emoties verwerken. Gaat het bijvoorbeeld om waarnemen, dan weten we dat de informatie die je ziet met je ogen, via je netvlies naar hersengebiedje A gaat, dan naar B en van daaruit naar C.
Alleen is het haast ondoenlijk om op basis hiervan precieze, meetbare voorspellingen te doen. Daarvoor heb je een rekenmodel nodig, zoals dat in andere takken van wetenschap ook gebruikelijk is. Maar het menselijk brein vangen in een formule? Daar geloofden hersenonderzoekers tot voor kort niet in, dat was echt veel en veel te complex.
Maar nu is er de Engelse neurowetenschapper Karl Friston. Hij is de eerste die meent dat hij een raamwerk heeft ontwikkeld van een Grote Overkoepelende Theorie van het brein. Veel collega’s zijn diep onder de indruk van zijn rekenmodel, dat zijn wortels heeft in de natuurkunde.
Dit is het eerste gedeelte van een artikel uit KIJK 10/2010, in de winkel van 27 augustus tot en met 23 september. De tekst werd geschreven door Bennie Mols.
Meer informatie:
Verwerken / ophalen ...
Een formule dat geloof ik niet en als die bestaat is die zo ingewikkeld dat het een miljard jaar gaat duren voordat die er is
Schaak programma’s rekenen 1.000.000 stellingen/seconde uit en kiest dan daar de beste uit zoals de programmeur dat wilt
Wij hebben zoiets van wat ons bekent is dat pakken we en de rest sluiten we uit , dus hoeven we niet veel te rekenen
Hey Gerard,
het zou best eens kunnen. Zoals staat aangegeven, heeft de formule haar roots in de natuurkunde, waar immers alles mogelijk is met de juiste eenheden.
Zo stond er laatst een verklaring voor 10(!) dimensies, afgeleid uit de planck-kromme en de lichtsnelheid in ik weet helaas niet meer welk wetenschaps-tijdschrift.
De verklaring, uitleg en het natuur-wiskundig model bleken genoeg om de schrijver te doen promoveren aan de uni!
Toch, heb je een punt.
Ons brein is ontzettend complex. Bij alles wat we doen ontstaan nieuwe neuro-connecties en er sterven ook andere af.
De snelheid waarmee we de wereld om ons heen waarnemen is zo ontzettend hoog, dat die snelheid met geen enkel model is vast te leggen. Er zal altijd wel een uitzondering zijn.
Wat je schaakvoorbeeld betreft:
We doen niet zozeer iets bekends.
We wegen de situatie af, analyseren de verschillende mogelijkheden tot op x aantal stappen vooruit(varieert, ikzelf ga meestal 3 of 4) en besluiten daarna tot de meest voordelige. Let wel, deze is op dat moment alleen het voordeligst!
Wat we doen maakt ons niet uit. A
ls vrije-tijds-schaker vond ik het leuk om eens te lezen dat ik een bepaalde techniek bleek te gebruiken, maar dat was van ondergeschikt belang t.o.v. de techniek die, naar mijn mening, veel te complex is(qua brein-werk) om te pakken in een formule.
Bovendien, de technieken zijn slechts beschreven als opeenvolging van stappen met een naam. Niets wiskundigs aan!